|
| ΠΑΝΟΣ ΠΟΛΚΑΣ – ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ 1920 – 2002 |
 Ο αποκαλούμενος Νέστορας και Πρύτανης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης γεννήθηκε στα Καλάβρυτα το 1920 και αποφοίτησε από το εξατάξιο Γυμνάσιο Καλαβρύτων το 1938. Πάρα το νεαρό της ηλικίας του διορίζεται τον Αύγουστο του 1938 γραμματέας της Κοινότητας Καλαβρύτων και παράλληλα γράφεται στη νομική σχολή των Αθηνών, κατόπιν επιτυχών εξετάσεων, παρά τις αντιδράσεις του πατέρα του που ήθελε ο γιος του να σταδιοδρομήσει στο στρατό, να γίνει αξιωματικός. Δεν έλαβε ποτέ πτυχίο γιατί τον πρόλαβε η γερμανοιταλική κατοχή, οπότε και ο ίδιος αφοσιώνεται στην περίθαλψη των απορφανισμένων οικογενειών, την επαναλειτουργία των υπηρεσιών της Κοινότητας και την ανασυγκρότηση της πόλεως, κυριολεκτικά από τη στάχτη. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, τον Ιούλιο του 1943, εντάχθηκε στις τάξεις του Ε.Λ.Α.Σ. από τις οποίες απολύθηκε μετά το ολοκαύτωμα κατά το οποίο εκτελέστηκε ο αδερφός του σε ηλικία 17 ετών. Το 1948 διώκεται για τις πολιτικές του ιδέες και παραπέμπεται στο Στρατοδικείο Κορίνθου, οπού και απαλλάσσεται δια βουλεύματος. Το 1966 μετά από 28 χρόνια υπηρεσίας στο Δήμο Καλαβρύτων, μετατάσσεται στο Δήμο Ηλιούπολης Αττικής από όπου και συνταξιοδοτήθηκε με 35 χρόνια ευδόκιμης υπηρεσίας. Τον Οκτώβριο του 1974 εκλέγεται ο πρώτος μεταδικτατορικός αιρετός Δήμαρχος Καλαβρύτων και παρέμεινε σε αυτή τη θέση για πέντε τετραετίες από το 1974 έως το 1990. Παράλληλα διετέλεσε για μια τετραετία πρόεδρος της Τ.Ε.Δ.Κ Νομού Αχαΐας, για μια τετραετία Αντιπρόεδρος της και Πρόεδρος πολλών Συλλογών, Σωματείων, Σχολικών Εφορειών κλπ. Το έργο του αναφέρεται σε όλους τους τομείς της Καλαβρυτινής ζωής, από τον εξωραϊσμό των δημοσίων χώρων, τη χάραξη και διένεξη δρόμων, την ανάπλαση του Σιδηροδρομικού Σταθμού και των δημόσιων υπηρεσιών, την αναβάθμιση της εκπαίδευσης, έως την λειτουργία όλων των πολιτιστικών ιδρυμάτων, όπως η Δ.Ε.Π.Α.ΠΟ.Ζ, το Μουσείο του Καλαβρυτινού ολοκαυτώματος καθώς και τη συγκρότηση της Δημοτικής επιχείρησης «Χιονοδρομικό Κέντρο Καλαβρύτων», η οποία έδωσε ανάσα ζωής στη πόλη και τη βοήθησε να ανέλθει οικονομικά και τουριστικά . |
|
|
|
| ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Γ. ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ 1890 – 1973 |
| Γεννήθηκε στη Τρίπολη το 1890, αλλά μεγάλωσε στα Καλάβρυτα. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους με το βαθμό του έφεδρου ανθυπολοχαγού. Στη πολιτική αναμίχθηκε το 1928 πολιτευόμενος με το «Λαϊκό Κόμμα» και διατέλεσε υφυπουργός, παρά τον πρωθυπουργό, στη κυβέρνηση του καθηγητή Κ. Δεμερτζή και το 1936 υπουργός παιδείας στη κυβέρνηση του Ι. Μεταξά, από την οποία παραιτήθηκε λόγω διαφωνιών. Παράλληλα το 1935 είχε εκλεγεί στη διοίκηση του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, το 1945 έγινε αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και από το 1948 έως το θάνατο του διετέλεσε πρόεδρος του. Ο «ετερόχθονας Αχαιός» Κων. Γεωργακόπουλος, στις 5 Μαρτίου 1958, έλαβε εντολή από το βασιλιά Παύλο να σχηματίσει υπηρεσιακή κυβέρνηση προκειμένου να διεξάγει αδιάβλητες εκλογές, μετά το σχετικό αίτημα που είχε καταθέσει στον «Ανώτατο Άρχοντα της Χώρας» ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής. Παρά την ανορθόδοξη εφαρμογή του θεσμού η υπηρεσιακή κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή για τη κατάρτιση και εφαρμογή του νέου εκλογικού νόμου, εξαιρετικά ενισχυμένης αναλογικής, κατόπιν συμφωνίας των ηγετών των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων (Καραμανλή, Παπανδρέου – Βενιζέλου), οι οποίοι υπερψήφισαν το εκλογικό νόμο 3822/1958 .
|
|
|
| ΙΕΡΕΥΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ |
| Ο Ιερεύς Παναγιώτης Δημόπουλος υπήρξε Εφημέριος Καλαβρύτων πριν και κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής . Όπως μαρτυράει και το όνομα του ήταν άνθρωπος ενάρετος που ενδιαφερόταν για το ποίμνιο του, «καλός», έτσι τον αποκαλούσαν οι Καλαβρυτινοί, γιατί έτρεχε σε κάθε ανάγκη να παρηγορήσει, να βοηθήσει, να προσφέρει τις υπηρεσίες του, πνευματικές ή υλικές, να συμβουλεύσει Εμψύχωνε και προσέφερε ελεημοσύνη στους φτωχούς, τους ανήμπορους, τους φυλακισμένους και δεν εγκατέλειψε τα τέκνα του ούτε τη δύσκολη ώρα της Καλαβρυτινής Καταστροφής, παρά μόνο ακολούθησε και αυτός μαζί τους το δρόμο της θυσίας και εκτελέστηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1943.
|
|
|
| ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ |
 Ιερέας – Δημοδιδάσκαλος 1890 – 1960Ο αείμνηστος ιερέας – δάσκαλος, γεννήθηκε το 1900 στο χωριό Πλανητέρου Καλαβρύτων. Τελείωσε το Σχολαρχείο στα Μαζέικα και εργάστηκε κοντά στον πατέρα του, που ήταν κτίστης. Αργότερα κατατάχθηκε στη Χωροφυλακή (1919) εκπληρώνοντας ταυτοχρόνως και τη στρατιωτική του θητεία. Νιώθοντας όμως τον πόθο της ιεροσύνης, με τη βοήθεια ενός θείου του Γυμνασιάρχη, εγγράφεται στην Εκκλησιαστική Σχολή Κορίνθου, με την οποία – μετά πενταετή φοίτηση – έλαβε απολυτήριο. Διορίστηκε αρχικά δάσκαλος στις Σέρρες (1931) και το καλοκαίρι το περνά στο Άγιο Όρος, όπου καταγίνεται με την εκμάθηση της Βυζαντινής Μουσικής. Τον επόμενο χρόνο τοποθετείται σε χωριά της περιοχής Αιγιαλείας. Μετά το γάμο του με την κόρη του εφημερίου Καλαβρύτων Παπανικολή, χειροτονείται ιερέας και καταλαμβάνει τη θέση του πεθερού του, που στο μεταξύ απεβίωσε. Προσφέροντας παράλληλα τις εφημεριακές και τις εκπαιδευτικές του υπηρεσίες, το πρωί της 10ης Ιουνίου 1943, ενώ μετέβαινε στο ναό για την Ακολουθία του Όρθρου, πάτησε μία νάρκη, τοποθετημένη από τους κατακτητές Ιταλούς, στο σημείο που στήθηκε η προτομή του. Βαρύτατα τραυματισμένος, μετά τις πρώτες βοήθειες, μεταφέρθηκε στην Αθήνα όπου παρέμεινε νοσηλευόμενος δύο περίπου χρόνια. Έτσι δεν βρισκόταν στα Καλάβρυτα στις 13ης Δεκεμβρίου 1943, όταν τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής αφάνισαν με τρόπο μαρτυρικό όλους τους Καλαβρυτινούς. Ήταν όμως ο πρώτος που με το αίμα του έβαψε την Καλαβρυτινή γη αφού, συνέπεια του τραυματισμού του, έχασε το ένα του πόδι. Ο αείμνηστος Παναγιώτης Β. Παπαδημητρόπουλος υπηρέτησε ως δάσκαλος μέχρι το 1958 (28 χρόνια), ενώ ως εφημέριος ως την ώρα που ο Κύριος τον κάλεσε κοντά του (Μάιος 1960). |
|
|
| ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΤΟΚΟΣ |
 Ο Ιερομόναχος Γρηγόριος Ντόκος ήταν ο σημαιοφόρος της Ορκωμοσίας των αγωνιστών της Επαναστάσεως του 1821 στην Αγία Λαύρα. Ο Γρηγόριος ήρθε στην Ιερά Μονή το 1812, σε ηλικία 14 ετών. Ως σημαιοφόρος συμμετείχε στην πορεία των Αγωνιστών στις 21 Μαρτίου προς τα Καλάβρυτα και την κατάληψη της πόλης. Το Μάιο του 1826, με την κατάληψη της Αγίας Λαύρας από τον Ιμπραήμ, ο Ηγούμενος της Μονής Καλλίνικος αναθέτει στον Γρηγόριο να μεταφέρει το Λάβαρο στο Ναύπλιο, μαζί με άλλα κειμήλια. Το 1828 η Αγία Λαύρα ανοικοδομείται και ο Ιερομόναχος Γρηγόριος, αναλαμβάνει, ύστερα από άδεια να περιφέρει την Τίμια Κάρα του Αγίου Αλεξίου σε πολλά μέρη της Ελλάδος, με στόχο να συγκεντρώσει χρήματα και να βγάλει τη Μονή από τη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Ο Γρηγόριος πέθανε το 1870 σε ηλικία 72 ετών. Προτομή του Γρηγόριου Ντόκου βρίσκεται στην Κεντρική Πλατεία του Τοπικού Διαμερίσματος Σκεπαστού Καλαβρύτων. |
|
|
|
|
|
Σελίδα 1 από 2 |
