Το επώνυμο Χαραλάμπης αναφέρεται στα μέλη αρχοντικής οικογένειας πολιτικών και στρατιωτικών των Καλαβρύτων κυριότερα μέλη της οποίας ήταν:

Κατά την διάρκεια της Επανάστασης υπηρέτησε σε πολιτικές θέσεις και μετά την απελευθέρωση διορίστηκε νομάρχης. Έλαβε μέρος στην Εθνική Συνέλευση του 1843 και μετά την έξωση του Όθωνος ανέλαβε το Υπουργείο των Οικονομικών στην κυβέρνηση Ζ. Βόλβη (1863).

 .

Ασημάκης Φωτήλας, πρόκριτος των Καλαβρύτων, Φιλικός και ηγετική μορφή της Επανάστασης του 1821 (Καλάβρυτα 1761-1835)

Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία από τον Παναγιώτη Αρβάλη το 1819 και τον Ιανουάριο του 1821 έλαβε μέρος στην σύσκεψη της Βοστίτσας, στην οποία μετείχαν αρχιερείς και οι σημαντικότεροι πρόκριτοι της Βόρειας Πελοποννήσου. Το δεύτερο δεκαήμερο του Μαρτίου σε νέα σύσκεψη στην Αγία Λαύρα υποστήριξε επίμονα την άποψη ότι ήταν αναγκαία η άμεση κήρυξη τής Επανάστασης και στην συνέχεια πήγε στην Κερπινή, χωριό βόρεια των Καλαβρύτων, με τον Ασημάκη Ζαΐμη, για την συγκρότηση σώματος ενόπλων. Σε σχέδιο τού Φωτήλα αποδίδεται η επίθεση εναντίον δύο Τούρκων ενοικιαστών φόρων στο Λιβάρτζι των Καλαβρύτων και ο ίδιος πρωταγωνίστησε στην πολιορκία της κωμόπολης, που υποχρέωσε τους Τούρκους πολιορκημένους να συνθηκολογήσουν και να παραδοθούν. Έλαβε μέρος επίσης στην μάχη του Λάλα και στην πολιορκία των Πατρών. Τον Δεκέμβριο του 1821 ήταν μέλος της Πελοποννησιακής Γερουσίας με πρόεδρο τον Δημήτριο Υψηλάντη και εξελέγη αντιπρόεδρος της ως την κατάργηση του Σώματος αυτού τον Απρίλιο του 1823. Στις 11 Οκτωβρίου 1824 εξελέγη μέλος τού Εκτελεστικού Σώματος, παραιτήθηκε όμως έναν μήνα αργότερα (9 Νοεμβρίου), όταν οι προσπάθειες του για την αποτροπή της εμφύλιας σύγκρουσης ναυάγησαν. Μετά την παραίτηση του διώχθηκε από τους αντιπάλους του και το 1825 κινδύνευσε να συλληφθεί από τα ρουμελιώτικα στρατεύματα που στην κορύφωση του εμφύλιου πολέμου είχαν εισβάλει στην Πελοπόννησο. Παρά το γεγονός ότι είχε αποσυρθεί από την πολιτική δράση, εξελέγη πληρεξούσιος στην Γ’ Εθνική Συνέλευση (6 -16 Απριλίου 1826) και στα τελευταία χρόνια του Αγώνα, από την ιδιαίτερη πατρίδα του, ενίσχυσε τον Αγώνα ηθικά και υλικά. Λίγο πριν από τον θάνατο του, του απονεμήθηκε τιμητικά ο τίτλος του στρατηγού.

Παναγιώτης Σοφιανόπουλος, λόγιος ιατρός (Σοπωτό Καλαβρύτων 1786 - Αθήνα 1856)

Σπούδασε ιατρική στην Ιταλία και την Γαλλία και αρχικά, μετά το 1813, άσκησε το επάγγελμα του γιατρού στην Πάτρα και στα Λαγκάδια τής Γορτυνίας. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία από τον Αριστείδη Παπά το 1819 και τους πρώτους μήνες τής Ελληνικής Επανάστασης ακολούθησε το εκστρατευτικό σώμα του Δημητρίου Υψηλάντη. Το 1823 υπηρέτησε ως γραμματικός τού Ιωάννη Γκούρα και κατά την διάρκεια τού εμφύλιου πολέμου τάχθη­κε στο πλευρό των αντικυβερνητικών. Μετά το τέλος του Αγώνα πήγε στην Γαλλία και στις αρχές τού 1834 επέστρεψε στην Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, μόλις μεταφέρθηκε σ' αυτήν από το Ναύπλιο η έδρα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Στην Ευρώπη ο Παναγιώτης Σοφιανόπουλος ήλθε σε επαφή με τις προοδευτικές ιδέες του καιρού του τις οποίες αποδέχθηκε και διαμόρφωσε την δική του φιλοσοφική στάση. Από το 1836 ως το 1854 εξέδιδε το περιοδικό «Πρόοδος». Παράλληλα εκδόθηκαν από τον Σοφιανόπουλο το ίδιο διάστημα δύο ακόμη περιοδικά, «ο Σωκράτης» (1838-1848) και «ο Νέος Κόσμος» (1849-1854). Το 1842 ανατύπωσε την μετάφραση του έργου του Βεκκαρία «Περί αδικημάτων και ποινών» και κατά διαστήματα δημοσίευε φυλλάδια, συχνά με ψευδώνυμο. Οι νεωτεριστικές ιδέες του Σοφιανόπουλου, που αναπτύσσονται στα δημοσιεύματα του, προκάλεσαν την αντίδραση ηγετικών κύκλων και της Εκκλησίας. Το 1838 καταδικάστηκε σε φυλάκιση επτά μηνών για άρθρο του που θεωρήθηκε ότι στρεφόταν εναντίον του Όθωνος, και τον Μάιο του 1844 η Ιερά Σύνοδος αφόρισε το βιβλίο του «Ο Ευαγγελισμός της Προόδου». Στα άρθρα του κατηγορούσε τους ισχυρούς της γης, οι οποίοι σε καμιά ιστορική περίοδο δεν ενδιαφέρθηκαν για τον λαό και διακήρυττε ότι η κοινωνία, όπως είχε διαμορφωθεί στην εποχή του, θα καταστραφεί, γιατί εξυπηρετείται μόνο το μερικό συμφέρον και όχι το κοινό συμφέρον του λαού που παντού και πάντοτε βρίσκεται σε άθλια κατάσταση. Υποστήριζε ότι στην θέση των κοινωνιών που θα καταστραφούν θα έλθουν οι «συντροφικές κοινωνίες», που θα ικανοποιούν τις ανάγκες όλων των ανθρώπων, θα τους παρέχουν μόρφωση και θα τους καθιστούν ευτυχείς. Στην «συνεργατική πολιτεία» οι επαναστάσεις και τα πολιτικά και κοινωνικά εγκλήματα θα εκλείψουν. Θεωρείται επίσης ο πρώτος Έλληνας φεμινιστής, όπως έγραφε «πρέπει να λείψουν τα μεταξύ γυναικός και ανδρός διαφράγματα, τα οποία επύκνωσεν η δεισιδαιμονία και η υποκρισία και αι γυναίκες είναι ανάγκη να κυβερνούν τας ανθρωπίνους κοινωνίας μαζί με τους άνδρας».

Νικόλαος Σολιώτης, οπλαρχηγός του 1821  

Καταγόταν από το χωριό Σόλοι των Καλαβρύτων, απ' όπου πήρε το επώνυμο του. (Σε κείμενα της εποχής αναφέρεται με το πατρώνυμο Χριστοδούλου). Στις 18 Μαρτίου 1821 παρακινημένος από τον Παπαφλέσσα έστησε ενέδρα στην θέση «Πόρτες» κοντά στο χωριό Αγρίδι και σκότωσε τρεις Τούρκους εισπράκτορες φόρων, που έρχονταν από την Τριπολιτσά για να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα και να πραγματοποιηθεί έτσι η έναρξη της Επανάστασης. Στην συνέχεια έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις σε περιοχές της Πελοποννήσου (Λεβίδι και αλλού) και στην Στερεά Ελλάδα. Διακρίθηκε κατά την πολιορκία της Ακροκορίνθου και μετά την παράδοση του φρουρίου από τους Τούρκους ονομάστηκε χιλίαρχος. Για τις επιτυχίες του στις πολεμικές επιχειρήσεις του απονεμήθηκε ο βαθμός τού στρατηγού κατά την περίοδο της εισβολής του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο και μετά την άφιξη του Όθωνα εντάθηκε στον τακτικό στρατό.

Χρήστος Σολιώτης, συνταγματάρχης Γενικού Ε­πιτελείου και βουλευτής (Σόλοι Καλαβρύτων 1839 - Αθήνα 1899).   

Γιος του αγωνιστή Νικολάου Σολιώτη. Έλαβε μέρος στην Κρητική Επανάσταση του 1866. Διετέλεσε επί μακρά έτη καθηγητής στην Σχολή Ευελπίδων και στο Σχολείο των Τεχνών (αρχική μορφή τού ΕΜΠ). Χρημάτισε βουλευτής Καλαβρύτων (1881-1885). Πρόεδρος της "Εθνικής Εταιρείας» μέχρι το 1896. Μετείχε στον Πόλεμο του 1897, μετά το τέλος τού οποίου  τοποθετήθηκε διοικητής της 2^ης Μεραρχίας Αθηνών.